Toen ik Emma en Clara vertelde wie ze was, viel het stil in de kamer.
Lauren zette een nepglimlach op en legde twee kledingzakken en een dikke envelop met geld op de bank.
"Dit zijn designerjurken," zei ze. "En genoeg geld om jullie leven te veranderen."
Toen onthulde ze de aandoening.
De meisjes moesten mij publiekelijk als een mislukte vader bestempelen en haar kiezen—een contract ondertekenen dat achttien jaar liefde uitwist in ruil voor geld en status.
Ik las het document hardop voor, mijn handen trilden.
Emma pakte de envelop op, pauzeerde en zei toen kalm: "Ja, dit is veel geld."
Mijn hart brak.
"Maar we hebben het nooit nodig gehad," vervolgde ze. "We hebben al alles wat ertoe doet."
Clara stond naast haar. "We hadden een vader die bleef. Die van ons hield als het moeilijk was."
Emma scheurde de envelop open en gooide de biljetten in de lucht.
"We zijn niet te koop."
Lauren verloor de controle. Ze schreeuwde over haar roem, haar offers, haar carrière. Maar elk woord onthulde alleen de waarheid.
"Je bent niet weggegaan om een toekomst voor ons op te bouwen," zei Clara kil. "Je bent weggegaan omdat je egoïstisch was."
